آذرآبادگان

گفتار پایانی (2)

azarabadgan — Mon, 04 Jun 2007 19:05:18 GMT

گفتار پایانی (2) :

بررسی جنبش قوم گرایی نو در آذربایجان

پیشدر آمد

در نوشتار قبلی به بررسی اولین جنبش قوم گرایی معاصر در آذربایجان پرداختیم در این مطلب نیز در ادامه بحث پیشین به سلسله تحرکات قوم گرایان در 10 سال اخیر در آذربایجان خواهیم پرداخت . در این مقاله سعی بر این بوده است که به بررسی همه جانبه مساله و تا حدی ارایه راهکار همراه با پرداخت به مطلب در بستر تاریخی دست یابیم و تا حد توان مانع از تجزیه انتزاعی یک کل عینی به بخش های مختلف شده ایم .

جنبش تجزیه طلبی(یا قوم مدارانه)اخیر در آذربایجان با کاندیداتوری "محمود علی چهرگانی" برای انتخابات دور پنجم مجلس شورای اسلامی و انصراف اجباری او از کاندیداتوری آغاز گشت . در آن زمان (حدود 12 سال پیش )این جنبش در اقلیت بسیار ضعیفی قرار داشت و محور های عمده آن را می توان: پرداختن به زبان تورکی (در مقابل تحقیر آن از سوی دیگر اقوام) ، قایل شدن به اصالت تاریخی جداگانه از سایر ایرانیان (در مقابل توهین به ترک ها و مهمان خواندن آنها!!(1)) و بخصوص پرداختن به وضعیت اقتصادی آذربایجان که به علت تمرکز گرایی امنیتی، در آذربایجان شکل کریهی به خود گرفته است؛ نامید.

این حرکت که در ابتدا تنها منشی ناسیونالیستی را دنبال می کرد با دست گذاشتن بر حقوق پایمال شده شهروندان آذری به رشدی بسیار سریع دست یافت؛ علت حرکت سریع این جنبش خود بسیار جای توجه دارد، از علل این جهش می توان در درجه اول به وجود یک خلاء هویتی (همان گونه که تجزیه طلبان و سران قوم گرایی خود را هویت طلب می خوانند) در میان مردم آذربایجان و بخصوص جوانان آذری (اجتماعی شده در فضای پس از انقلاب) دانست که چنین گرایشی به یک تفکر عقب افتاده ی ناسیونالیستی یافته اند؛ دومین علت این امر توجه ویژه سران حرکت ذکر شده به حقوق فراموش شده آذریان است. مسایلی چون: وضعیت اشتغال(که برای یک قوم گرای آذری علت آن استیلا و استثمار فارس بیان شده است!!) و در درجه دوم پرداخت به زبان محلی(2). حمایت دستگاه های خارج و محافل وابسته به آنها نیز نقش کاتالیزور را در این میان ایفا می نماید، حمایات رژیم باکو از تجزیه طلبان (که خود از حمایت امریکا و بخصوص رژیم اشغالگر قدس بهره می برد) بر کسی پوشیده نیست و حتی در محافل دوستانه، خود قوم گرایان نیز این مطلب را تایید می کنند؛ حمایاتی که به اشکال مختلف از کمک مالی و تامین مایحتاج اعضای حرکت گرفته تا وارد نمودن فشار بر جمهوری اسلامی ایران توسط اهرم هایی مانند سازمان های حامی حقوق بشر برای برخورد نکردن با این فعالان، انجام می پذیرد .

در حقیقت تمام مسئله قوم گرایی در آذربایجان که در چند سال اخیر به یکی از معضلات خطرساز برای کشور بدل گشته است را می توان در همین چند سطر خلاصه کرد : حقوق پایمال شده، عده ای مزدور وابسته به خارج (یا ساده لوحان فریب خورده) و پلی میان این حقوق و تفرقه افکنی و ایجاد معضل به وسیله همین عناصر.

به سادگی می توان با پرداخت صریح و شفاف به مسایل دست بسیاری از به اصطلاح هویت طلبان را که پریروز کمونیست ،دیروز ناسیونالیست و امروز لیبرال و آزاداندیش هستند را رو کرد؛

می توان با ایجاد متوازن اشتغال دغدغه اصلی قوم گرایان که در زیر لایه ها پنهان می دارند را مرتفع کرد؛ آنگاه اقلیتی ناچیز از مزدوران و ناسیونالیست های ترک گرای شورشی می مانند و شعارهای بی مغزشان!

و البته می توان با یک پروژه بلند مدت فرهنگ سازی واقعا بحران هویت در این مناطق را به درستی روشن نمود و حل کرد ؛قطعا و یقینا سنت ایرانی(3) به تمامی مسایل مورد نیاز هویتی یک انسان پاسخ داده است که یک فرد با آن احساس بی نیازی به هر اندیشه زاید و ایدئولوژی سطحی و گاها انحرافی چون ناسیونالیسم تاریخ گذشته غربی نماید.

مساله ای که به آن کمتر پرداختیم و در حقیقت سرآغاز جنبش های از این دست همه از همین جا است وابستگی ها و حمایات خارجی است؛ درست است که تمامی موارد اشاره شده در بالا موجود است اما این پتانسیل ها همیشه توسط قدرت های خارجی و به نفع آنها به عرصه حضور پا می گذارند! در مورد تجزیه طلبی در آذربایجان به وضوح می توان از حمایت های سه دولت اسراییل ،امریکا و رژیم باکو نام برد ؛در این میان امریکا و اسراییل حمایتی غیر رسمی و نیمه پنهانی از تجزیه طلبان دارند و نقش اصلی را در این میان دولت باکو ایفا می کند، سیاست خارجی جمهوری اسلامی براحتی می تواند مانع از اقدامات ضد ایرانی رژیم باکو گردد؛ با اقدامات ساده ای چون مقابله به مثل(وقتی همایش های تجزیه طلبان ایران در باکو تشکیل می گردد ،ایران نیز می تواند همین امکانات را در اختیار ارمنستان و حتی تالشی ها برای اقدام علیه رژیم باکو قرار دهد) یا تذکرات و تهدیدات رسمی و یا امضای توافق نامه و دهها عمل کم خرج دیگر، می توان بزرگترین محرک تجزیه طلبی را خاموش نمود ، باید به یاد داشت ایران می تواند رسمیت رژیم باکو را به کلی زیر سوال برد و آن را بخش کوچکی از خود بخواند؛ وقتی دشمن می تواند چنان دروغ خویش را بر کرسی بنشاند ما نیز می توانیم حقیقت را بازگو کنیم! یا حداقل بر تالش و نخجوان دست بگذاریم .

پی نوشت:

1. به نظر می رسد یکی از عناصری که هر شهروند آذری را یک قوم گرای بالقوه می یابیم همین نکته است : در محافل علمی و رسمی و بخصوص در کتب درسی ترکان(به عبارتی مغول) عامل بد بختی و جنگ و تیره روزی والخ هر ایرانی خوانده می شوند و از طرفی به یک کودک ،نوجوان و هر شهروند آذربایجانی نام ترک(به جای ترک زبان)نهاده می شود و این به نوعی تحقیر و توهین مستقیم تلقی می شود .

2. به عقیده نگارنده علت اصلی اشاعه قوم گرایی در میان طبقات عامه شرایط اقتصادی است. یک قوم گرا می گوید : "این فارس ها هستند که معادن طلا و منابع نفت ماترک ها را می دزدند" و یا سخنانی چون :"سرمایه گذاری در کرمان 400 برابر آذربایجان است!!" در میان قوم گرایان رواج بسیار دارد؛ قطعا یک فرد عادی که در شرایط نا مساعد اقتصادی قرار دارد بسی مشعوف می شود اگر بداند "بسیار ثروت دارد اما اینک در دست یک فارس است و باید پس گرفت!!" و البته نفوذ قوم گرایی در میان طبقات کم در آمد جامعه نیز موید همین نکته است.

3.منظور از سنت ایرانی به هیچ وجه فرهنگ ایران باستان و فرهنگ ناب ایرانیان و ... نیست منظور از این فرهنگ مجموعه ای از ارزش ها، ساختارها، هنجارها و ... است که به قول معروف بستر آن سنت دیرینه ی ایرانیان و مغز متفکر آن مکتب فوق بشری اسلام است.

azarabadgan — Mon, 04 Jun 2007 18:58:29 GMT

گفتار پایانی (1) :

بررسی گذشته قومگرایی در آذریاجان

همان طور که در نوشته پیشین وعده کرده بودیم به عنوان آخرین نوشتار این تارنگار به بررسی همه جانبه جنبش قوم گرایی در آذربایجان خواهیم پرداخت و برای این مقصود ابتدا به گذشته این جنبش نقبی خواهیم زد :

در تاریخ معاصر می توان در دو مقطع آذربایجان را دچار قوم گرایی فراگیر (به طور رسمی) مشاهده نمود که بروایت اسناد تاریخی هر دو آنها با اغراض سیاسی غیر از آنچه می نمودند پایه ریزی شده و هر دو توسط محافل خارجی و وابسته به دولت های دیگر به اجرا در آمده اند ؛ اولین جنبش از این دست را می توان غائله "فرقه دموکرات آذربایجان" به رهبری "پیشه وری" دانست ، در آن زمان پیشه وری یکی از اعضای کلیدی حزب کمونیست ایران (توده) بود که مانند دیگر همرزمانش به حفظ منافع شوروی در ایران مشغول بودند .

روایت احسان طبری تئوریسین و از اعضای ارشد حزب توده در مورد پیشه وری گویای بسیاری از مسایل است :

"طرح «شركت مختلط نفت شوروي» در مجلس مطرح شد ، ولی ... شانسی برای قبولی آن وجود نداشت ... شوروي تصميم گرفت، آن چنان وضعي در ايران ايجاد كند كه دولت و مجلس به قبول پيشنهاد وادار شوند. .. با ايران نمي‎شد كاري را تكرار كرد كه در كشور‎هاي متخاصم و فاشيسم زده اروپاي شرقي ممكن بود. لذا، شوروي نقشه ايجاد «انقلاب ملي» در آذربايجان و كردستان را مطرح كرد ...

در طرح و اجراي نقشه‎اي به اين شكل، مير‎جعفر باقراوف، دبير اول حزب كمونيست آذربايجان شوروي نقش اصلی را ایفا می کرد ... باقراوف مدعي تصرف آذربايجان ايران بود و آن را «آذربايجان جنوبي» مي‎خواند و زماني گفته بود: «اگر پنج ميليون آذربايجان جنوبي به سه ميليون آذربايجان شمالي محلق گردد، ما داراي جمهوري هشت ميليوني خواهيم بود و مقام و شركت‎ من (باقراوف) در «پوليت بورو» (هيات سياسي حزب كمونيسم شوروي) تامين است...

باري، بنابر آن شد كه «نهضت ملي» در آذربايجان و كردستان (مهاباد) تحقق پذيرد و بدين‎سان قدرتي در شمال پديد آيد كه بتواند تهران را تحت تاثير قرار دهد... براي رهبري اين منظور در آذربايجان، پيشه‎وري نامزد شد. پيشه‎وري از كمونيست‎هاي قديمي بود كه در دوران جنبش گيلان مقام «كميسر»، يعني وزير، داشت و بعد‎ها دبير اول حزب كمونيست‎ ايران شد.

پيشه‎وري با تخلص «پرويز» اداره كننده روزنامه حقيقت بود ... در تهران، پيشه‎وري روزنامه آژير را منتشر مي‎كرد و تاريخچه‎ي «حزب عدالت » را در آن مي‎نوشت. در موقع مردن رضا‎خان در ژوهانسبورگ، تسليتي براي دربار نوشت و مسلما اين «عمل ديپلماتيك» بنا به دستور باقراوف بود، براي آن كه جاده‎‏ي پيشرفت آينده را باز كند. ولي اين اقدام توفاني ايجاد كرد. كنگره‎ي اول حزب توده كه در همين ايام اجلاس داشت، در مقابل اين عمل واكنش كرد و پيشه‎وري را از عضويت حزب توده اخراج كرد.در همين حال، اعتبار‎نامه‎ي پيشه‎وري كه در انتخابات چهاردهمين دوره‎ي مجلس، به عنوان نماينده تبريز انتخاب شده بود، مردود شد. بدين ترتيب، پيشه‎وري به عنوان سياستمداري مطرود و رنجيده به آذربايجان رفت و به تشكيل فرقه دموكرات آذربايجان پرداخت.

تمام اين اقدامات بدون اطلاع و مشورت رهبري حزب انجام گرفت و وقتي سازمان حزب توده در آذربايجان اعلام كرد كه به فرقه‎ي متصل خواهد شد، رهبري به شدت ناراضي شد و نامه‎اي به استالين نوشت و وقوع اين حادثه را غير مترقبه ناميد و از آن انتقاد كرد. در اين ايام من در مازندران بودم و تنها شنيدم كه پاسخ ‎نامه به طور شفاهي بود و گفتند كه در اثر اين نامه‎ي حزب توده، سايه منفي بر روي رهبري افتاده و حزب وظيفه دارد با كمك همه‎ جانبه به فرقه دموكرات آذربايجان اين خطاي خود را جبران نمايد. استالين انگشت تهديد را نشان داد و همين كافي بود كه رهبري خاضعانه از خواست او پيروي كند. ...

به اين ترتيب، فرقه‎ي دموكرات آذربايجان در قيام خود عليه دولت به نظر مي‎رسيد كه در جاده‎ي توفيق است. ارتش شوروي مقيم ايران راه نفوذ ارتش ايران را در نزديكي قزوين ـ در شريف آباد واقع در 6 كيلو‎متري شهر ـ سد كرد. «فدايي»هاي فرقه تحت فرماندهي غلام يحيي دانشيان پادگان‎ها را خلع سلاح كردند و ادارات دولتي را تصرف نمودند. دولت جديد به نخست‎وزيري پيشه‎وري تشكيل شد. ظاهر امور هم، نفوذ كامل شوروي را از جهت لباس نظامي و عنوان «ژنرال» برملا مي‎ساخت."(1)

نقل مطلب بالا به قدری مکفی و روشن کننده امور است که نیازی به پرداختن بیش به این جنبش تاریخی نیست فقط در مورد شکست جنبش به اختصار می توان گفت :

قوام السلطنه به نمایندگی از ایران در مذاکره با روسیه قبول کرد که در صورت تصویب مجلس نفت مازندران را به شوروی واگذار نماید و در عوض از شوروی در خواست نمود که از حمایت نظامی از فرقه دست بردارد ، بدین ترتیب شوروی که می پنداشت به هدف نهایی خویش دست یافته نیروی های خود را از صحنه خارج نمود و به حکومت پیشه وری پشت کرد ؛ بسیاری از سران فرقه به باکو گریخته و اغلب نیروی های نظامی فرقه (فداییان ) توسط مردم کشته شدند و در نهایت باورود نیروهای ارتش ایران به آذربایجان فرقه به کلی شکست خورد و حکومت یکساله فرقه دموکرات آذربایجان به شکست انجامید ؛ از طرفی در مجلس ایران واگزاری نفت شمال به شوروی رای نیاورد و قضیه با زیرکی قوام اتمام یافت .

اطلاعیه !

azarabadgan — Mon, 28 May 2007 18:52:18 GMT

ادامه فعالیت تارنگار آذرآبادگان

همان گونه که دوستان و همراهان همیشگی این تارنگار مطلع هستند ماه ها است که از مطالب عمیق و قابل استفاده تارنگار "باهماد آذرابادگان " فاصله گرفته ایم و این خود اعتراض بسیاری از دوستان را بر انگیخته بود، علت اصلی این امر مشغله بسیار اعضا و پژوهش در بنیادها و نهادهای مختلف می باشد، اینک تصمیم بر آن گرفتیم که "باهماد آذرابادگان" را به مدت نامحدود به حالت تعلیق در آورده و یاران و دوستان عزیز تر از جان را به خدای مهربان بسپاریم، لیکن قبل از غیر فعال نمودن این خانه در مقالاتی جامع و کاملا ریشه ای به بررسی همه جانبه قوم گرایی و بخصوص جنبش پانترکیسم در ایران، علل ریشه ها عواقب و نحوه مقابله با آن و... همت خواهیم گماشت ، تا به نوعی جبران این مدت رکود و نزول را کرده باشیم و به نوعی نیز خود بدانیم که دو سال حرکتمان در این مسیر صرفا اتلاف وقت خویش و خسته کردن خوانندگان نبوده است .

منتظر آخرین نوشته های ما نیز که قطعا کاملترین آنها و حاصل قلم فرسايي چندين ساله است باشید !

فیلتر !!؟

azarabadgan — Tue, 10 Apr 2007 07:42:18 GMT

آذرآبادگان فیلترشد!

مشترک گرامي

دسترسي به اين سايت امکان پذير نميباشد

*شاید هنوز قادر به تمییز دوست و دشمن نیستیم!!

سال نو خجسته باد

azarabadgan — Tue, 20 Mar 2007 14:56:18 GMT

جشن باستانی نوروز بر تمامی ایرانیان خجسته باد

300

azarabadgan — Sat, 17 Mar 2007 10:01:32 GMT

نقدی بر تمام جوانب فیلم ۳۰۰

قطعا در دنیای کنونی و با پیشرفت های جهان مدرن القای اعتقادات به مردم نیز شیوه هایی جدید یافته است ؛ در میان تمامی ارکان تسلط بر افکار مردمان فیلم یکی از قوی ترین و کاری ترین ابزار هاست ابزاری که خود با تلفیق انواع دست آوردهای بشر امروزی به دست آمده و همیشه رسالت خویش را به بهترین گونه ایفا کرده است .

فیلم سیصد یکی از آخرین محصولاتی است که با هدف القای اعتقادی جدید ساخته شده است . این فیلم که ماجرای نبرد سهمگین 300 یونانی دلاور در برابر 1,000,000سرباز پارسی است به گونه ای مزحک رسالت ثقیل خویش را این گونه به دوش میکشد ؛ در اولین نظر سربازان ایرانی (بخصوص در تقابل با یونانیان)جلب توجه می کنند چهره هایی که در اولین نگاه یادآور نفرت بچه گانه یک شخص ، گروه یا تفکر از ملتی است که به نوعی سعی کرده با چنین حرکتی آبی بر آتش خشم خویش ریخته باشد ! و دهن کجی بر صاحبان فرهنگی غنی .

تمام فیلم قصه ی ایستادگی 3 روزه 300 دموکرات آزاده ی غربی در برابر ارتش میلیونی خشایار شاه است که در نهایت نه با کشته شدن این سیصد تن که با خیانت یک پیرمرد بی هویت به شکست می انجامد . مقاومتی که موجب اتحاد دیگر یونانیان شده موجب می شود مهد تمدن و دموکراسی از آسیب وحشیان ایمن مانده و میراث تمدن انسان برای ما باقی ماند !

300 فیلمی است بر اساس کتابی از فرانک میلر ساخته شده است این اولین اثر شبه تاریخی! فرانک میلر است که در حقیقت آن را می توان برداشتی آزاد از اولین کتاب تاریخی هرودوت که به شرح این جنگ ها می پردازد دانست با این حال خود میلر به قدری در نوشته های هرودوت اغراق نموده که طبیعتا اغراق های هرودوت یونانی در ذهن کمرنگ می گردد .به عنوان مثال هرودوت خود در این مورد می نویسد از یک میلیون نفر ارتش ایران تنها 1000 نفر به جنگ این 300 تن آمده بودند اما میلر تمامی یک میلیون را وارد صحنه کرده و آنها را شکست می دهد !

در چند سده اخیر و در حقیقت پس از رنسانس مردمان مغرب به نوعی در صدد ایجاد هویت برای خویش بر آمده و خود را یونانیان متمدنی فرض می کنند که بر همه جای اروپا شیوع یافته اند! در دنباله همین تفکر یونان مهد تمدن جهان و دیگر تمدن ها طبیعتا بربر تلقی می گردند. تنها توجه به نام جمهوری که اغلب کشور های غرب به یدک می کشند ما را متوجه علاقه و توجه غربیان به احیای یونان خویش! می نماید . اینک نژاد پرستی قرن بیستم خود را به صورت فرهنگ پرستی قرن بیست و یک نشان می دهد . این فیلم علاوه بر اینکه یونانیان را آزاده و متفکر و روشنفکر و... می داند لقب انسان را نیز قطعا متعلق به یونانی آزاده می داند و در مقابل علاوه بر اینکه ایرانیان ( که با توجه به هزار رنگی ارتششان نماینده ای از شرقیان به حساب می آیند ) وحشی ، بی تمدن ، خونخوار و غیر آزاده هستند دیگر انسان هم نیستند در چنین صورتی است که انسان متمدن و آزاده وظیفه دارد ریشه ی این غیر انسان را بخشکاند و این عین انسانیت است ! بر تمامی این اوصاف باید اضافه کرد در اینجا یونان نماد دموکراسی و ایران نمادی از دیکتاتوری است . این جمله هگامی معنای شایسته خویش را می یابد که بدانیم سایت امریکایی یاهو در توضیح فیلم 300 این نبرد را سرآغاز دموکراسی در جهان می خواند !

فیلم سیصد نیز مانند بسیاری از فیلم های سیاسی هالیوود به شکل بی پایه و سطحی به تاکید فراوان مسایلی چون دموکراسی و آزادی می پردازد و در جای جای فیلم این مفاهیم به صورت آزار دهنده ای به مخاطب القا می شوند .

باید تکرار مکرر مفهوم نبرد "آزادی"و"بردگی"را نیز بر مساله فوق افزود : ایرانیان این جا نیز همه برده هستند و یونانیان آزاده . تنها راه نجات آزادی برای جهانیان پیروزی یونانیان است .

در جای جای فیلم سازندگان در پی القای احساساتی خاص به مخاطب خویش هستند ؛ این رسالت با تلفیق هنرهای جذاب بخوبی ایفا می گردد : تماشاگران، زماني که يک سرباز اسپارتي، در مقابل سرباز غول پيکر ايراني مي ايستد و چشمانش را با نيزه از کاسه بيرون مي آورد کف مي زنند و فرياد شادي مي کشند همچنين وقتي شوراي اسپارت بعد از بحث و مشاجره، از کمک به سردار قهرمان لئونيداس سرباز مي زند آه حسرت مي کشند و اين صحنه ها يادآور وضعيت فعلي کنگره آمريکا در مورد جنگ در عراق است.

از طرف دیگر با توجه به قراین بسیار این فیلم قطعا به منظور بهره برداری سیاسی ساخته شده است : در میان رسانه های امریکایی عده ای پادشاه اسپارت را نماد جورج بوش دانسته و می افزایند ارتش ایران تروریست هایی هستند که جورج بوش با شجاعت تمام و جوانمردانه در حال مبارزه با آنهاست !

باید افزود که بودجه ی این فیلم برعکس اغلب فیلم ها که توسط شرکت های خصوصی تهیه می شود از سوی دولت امریکا پرداخت شده است . البته اگر بخواهیم فیلم را به نوعی یک پروژه بدانیم نمی توان به طور قطع آنرا به نو محافظه کاران (که به نوعی بی اعتقاد به مذهب و مفاهیمی چون ناسیونالیزم هستند اما برای عوام الناس آنرا ضروری می دانند) یا حتی محافظه کاران نسبت داد همچنین با توجه به کارگردان لیبرال فیلم احتمال اینکه لیبرال ها این پروژه را رهبری کنند بیشتر از سایرین است لی کن به هر روی هدف تخریب هویت ایرانیان و در مقایسی بزرگ تر غیر اروپاییان و در مجموع ادامه سیاست های امریکا و همشو نمودن افکار عمومی با خویش است .

توجه نخبگان به فیلم خود روایتی جالب است :

منتقد سينمايي نيويورک تايمز مي نويسد :"سيصد فيلمي است که به اندازه آپوکاليپتوي مل گيبسون خشن است اما دوبرابر آن فيلم احمقانه است. در صحنه هايي که از خونريزي و حملات احمقانه خبري نيست فقط برآمدگي سينه اسپارتي ها و تن آويز هاي ايرانيان به نمايش گذاشته مي شود." واشنگتن پست نیز در مورد فیلم مي گويد :"فيلم سيصد فيلمي است ساخته شده براي افرادي که بهره هوشي پاييني دارند و حتي توضيح داده نمي شود که فداکاري براي نجات ترموپولي چه اهميتي دارد و هيچ سخني درباره اينکه بعد از آن يوناني ها از ايراني ها شکست سنگيني خوردند، گفته نمي شود".

رسانه های یونان نیز این فیلم را به دروغ پردازی متهم کرده اند و ضمن ابراز مخالفت خود از اکران این فیلم توهین آمیز و بهره برداری از تحریف تاریخ به خرج ایران و یونان و به نفع هالیوود، هدف این فیلم را حمله به ارزش های فرهنگی ایرانیان و ضعیف نشان دادن این کشور دانسته اند.

در آخر اگر بخواهیم نگاهی گذرا به واقعیات داشته باشیم حقیقت روایتی دیگر دارد ؛ یونان هیچ گاه کشور نبود بلکه دولتشهرهای کوچک و مستقل بود که هماره در حال جنگ با هم بودند.فقط اتن و اسپارت در برابر امپراتوری ایران ایستادگی کردند(در مورد پایداری اسپارت نیز باید توجه داشت که مقاوت به دلیل نظام اقتصادی این شهر بود که مبتنی بر برده داری بود و با پیوستن به ایران و الغای برده داری به نوعی نابود می گشت) و بقیه به آسانی و بدون مقاومت به شاهنشاهی ایران پیوستند. صلح شاه بزرگ به جنگ های همیشگی میان انها پایان داد و صد سال بعد اسکندر این ارامش را به هم زد و استقلال اتن و اسپارت برای همیشه از بین رفت . و انگاه جزو امپراتوری روم شدند و سپس بخشی از امپراتوری عثمانی

یونان برای اولین بار به شکل کشوری مستقل به سال ۱۸۲۹ به ایجاد گشت. افلاطون حکیم نامدار می نویسد :داریوش نمونه کامل یک پادشاه و قانون گذار خوب شد و سازمانی سیاسی مبتنی بر قانون بنیاد نهاد که تا امروز لنگر اصلی کشور ایران است....بزرگترین فرماندهان یونانی که علیه ایران جنگیده بودند یا به دربار ایران پناه بردند چون تمیستوکلس فاتح سالامیس یا به اتهام همدستی با ایران اعدام شدند چون پاوسانیاس فاتح پلاته.

برای اعتراض به این فیلم ایرانیان داخل و خارج کشور اقدامات فراوانی انجام داده اند :

از تمام دوستانی که در یاهو ایمیل دارند دعوت می شود به صفحه رتبه بندی فیلم سیصد بروند و نظرشان را در مورد این فیلم چرند و سراسر دروغ بنویسند و رتبه ای که لایق آن است به آن بدهند.
این هم لینک بخش رتبه بندی.

تعداد امضاء های عریضه اعتراض آمیز تا این لحظه از مرز 43000 گذشته است است و عده قابل ملاحظه ای غیر ایرانی هم به آن پیوسته اند.

در ضمن این کد رو در وبلاگ خود برای مقابله قرار دهید :

<a href="http://300themovie.info">300 the movie </a>

جشن سپندارمزگان در تبریز برگزار گردید

azarabadgan — Sun, 18 Feb 2007 18:47:27 GMT

احياي جشن باستاني سپندارمذگان در تبريز

امروز 29 بهمن ماه روز مصادف با روز سپندارمذ روز ( روز بزرگداشت زن در گاهشماري اوستايي)
گروهي از دوستداران فرهنگ و پيشينه ي كهن ايران زمين در تبريز با گردهمايي در پارك مقبره الشعراي تبريز در يك اقدام نمادين سپندارمذ روز ، روز ِ عشق ايراني را گرامي داشتند .

و با امضاي طوماري خواهان رسمي شدن روز عشاق ايراني در گاهشماري (تقويم) و نهادي شدن آن در فرهنگ روزمره مردم ايران به جاي "پديده ي وارداتي والنتاين" شدند.
اين حركت خودجوش مردمي نخستين حركت در نوع خود در كشور محسوب مي شود وانتظار مي رود در سالهاي آتي تعداد بيشتري از مردم و جوانان فرهنگ دوست ايراني دراين مراسم شركت كنند. همچنين قرار است سال آينده در شهرهاي ديگر نيز به طبع تبريز چنين مراسماتي برگزار گردد.
در پايان، حاضران در مراسم با جمع آوري امضاء تعلق خاطر و پايبندي خود را به فرهنگ وتمدن ديرينه ميهن نشان دادند و متن توماري به شرح ذيل را دستينه نمودند.

به نام خداوند جان وخرد
29 بهمن روز بزرگداشت زن در فرهنگ هزاران ساله ي آريايي بر همه بانوان و دختران ايران زمين خجسته باد.سپندارمذگان روز عشق ايراني گرامي باد. پاينده ايران

اين جمع سد نفر پس از گردآوري امضا و گرفتن فرتورهاي ( عكس) يادگاري حاضران بر سر مزار شاعر پرآوازه ايراني محمدحسين شهريار و حكيم نظامي گنجه يي گردآمده و با نهادن شاخه هايي گل بر مزار و تنديس اين بزرگان فرهنگ ايرانزمين و سرايندگان بهترين منظومه هاي عاشقانه ياد و خاطره ي تمامي دوستداران و عشاق ايراني را گرامي داشتند.
در حاشيه مراسم نوشته هايي پيرامون فلسفه جشن سپندارمزگان و جايگزيني آن به جاي والنتاين بيگانه در اختيار شهروندان حاضران در پارك گذاشته شد.

پیوند :

گزارش تصويري از برگزاري جشن سپندارمزگان در تبريز -

سپندار مزگان ، روز عشق ایرانیان

azarabadgan — Thu, 15 Feb 2007 16:20:18 GMT

سپندار مذگان ، روز عشاق ایرانی

كمتر كسي است كه بداند در ايران باستان، نه چون روميان از سه قرن پس از ميلاد، كه از بيست قرن پيش از ميلاد، روزي موسوم به روز عشق وجود داشته است. جالب است بدانيد كه اين روز در تقويم جديد ايراني دقيقا مصادف است با 29 بهمن، يعني تنها 4 روز پس از والنتاين فرنگي است! اين روز “سپندارمذگان” يا “اسفندارمذگان” نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن اين روز به عنوان “روز عشق” به اين صورت بوده است كه در ايران باستان هر ماه را سي روز حساب مي كردند و علاوه بر اينكه ماه ها اسم داشتند، هريك از روزهاي ماه نيز يك نام داشتند. روز پنجم “سپندار مذ” بوده است. سپندارمذ لقب ملي زمين يعني گستراننده، مقدس، فروتن است. زمين نماد عشق است چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي ورزد. زشت و زيبا را به يك چشم مي نگرد و همه را چون مادري در دامان پر مهر خود امان مي دهد. به همين دليل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را بعنوان نماد عشق مي پنداشتند…. آيا زمان آن نرسيده است كه همچون سال هاي اخير و گسترش جشن هاي سده و مهرگان در ايران نسبت به پيش تر، سپندار مذگان را هم گرامي بداريم ؟

حتما شما هم هياهو و هيجان را در خيابان ها دیده اید. مغازه هاي اجناس كادوئي لوكس و فانتزي غلغله ميشود.شمع شکلات ادکلن و.. همه وهمه در جعبه های رنگی قشنگ همراه با کارت هایی که بر روی آنها جملاتی هم نوشته شده و حاکی از عشق و علاقه طرفین می باشد بازار داغی دارند . همه جا اسم Valentine به گوش مي خورد.

ملت ايران از جمله ملت هايي است كه زندگي اش با جشن و شادماني پيوند فراواني داشته است، به مناسبت هاي گوناگون جشن مي گرفتند و با سرور و شادماني روزگار مي گذرانده اند. اين جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگي، خلق و خوي، فلسفه حيات و كلا جهان بيني ايرانيان باستان است. از آنجايي كه ما با فرهنگ باستاني خود آشنا نیستيم شكوه و زيبايي اين فرهنگ با ما بيگانه شده است.

چند سالی بیش نیست که روز ۱۴ فوریه در تقویم جوانان ایرانی ؛ روز ویژه ای شده است. خصوصیتی که روزهای ملی و سنتی ما در همان تقویم ها از آن بی بهره اند. سده ، مهرگان ، تیرگان و ... شاید برای خیلی ها نام های غریبه ای باشنداما از هر بچه مدرسه اي كه در مورد والنتاين سوال كني مي داند كه "در قرن سوم ميلادي كه مطابق مي شود با اوايل امپراطوري ساساني در ايران، در روم باستان فرمانروايي بوده است بنام كلوديوس دوم که عقايد عجيبي داشته است از جمله اينكه سربازي خوب خواهد جنگيد كه مجرد باشد. از اين رو ازدواج را براي سربازان امپراطوري روم قدغن مي كند. كلوديوس به قدري بي رحم وفرمانش به اندازه اي قاطع بود كه هيچ كس جرات كمك به ازدواج سربازان را نداشت.اما كشيشي به نام والنتيوس(والنتاين)،مخفيانه عقد سربازان رومي را با دختران محبوبشان جاري مي كرد.كلوديوس دوم از اين جريان خبردار مي شود و دستور مي دهد كه والنتاين را به زندان بيندازند. والنتاين در زندان عاشق دختر زندانبان مي شود .سرانجام كشيش به جرم جاري كردن عقد عشاق،با قلبي عاشق اعدام مي شود...بنابراين او را به عنوان فدايي وشهيد راه عشق مي دانند و از آن زمان نماد و سمبلي براي عشق مي شود!"

اما كمتر كسي است كه بداند در ايران باستان، نه چون روميان از سه قرن پس از ميلاد، كه از بيست قرن پيش از ميلاد، روزي موسوم به روز عشق وجود داشته است!

جالب است بدانيد كه اين روز در تقويم جديد ايراني دقيقا مصادف است با 29 بهمن، يعني تنها 4 روز پس از والنتاين فرنگي است! اين روز "سپندارمذگان" يا "اسفندارمذگان" نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن اين روز به عنوان "روز عشق" به اين صورت بوده است كه در ايران باستان هر ماه را سي روز حساب مي كردند و علاوه بر اينكه ماه ها اسم داشتند، هريك از روزهاي ماه نيز يك نام داشتند. بعنوان مثال روز اول "روز اهورا مزدا"، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، انديشه) كه نخستين صفت خداوند است، روز سوم ارديبهشت يعني "بهترين راستي و پاكي" كه باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهريور يعني "شاهي و فرمانروايي آرماني" كه خاص خداوند است و روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندارمذ لقب ملي زمين يعني گستراننده، مقدس، فروتن است. زمين نماد عشق است چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي ورزد. زشت و زيبا را به يك چشم مي نگرد و همه را چون مادري در دامان پر مهر خود امان مي دهد. به همين دليل در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را بعنوان نماد عشق مي پنداشتند. در هر ماه، يك بار، نام روز و ماه يكي مي شده است .در همان روز كه نامش با نام ماه مقارن مي شد، جشني ترتيب مي دادند که با نام آن روز و ماه تناسب داشت. همين طور روز پنجم هر ماه سپندارمذ يا اسفندارمذ نام داشت كه در ماه دوازدهم سال كه آن هم اسفندارمذ نام داشت، جشني با همين عنوان مي گرفتند.

سپندارمذگان جشن زمين و گرامي داشت عشق است كه هر دو در كنار هم معنا پيدا مي كردند. در اين روز زنان به شوهران خود هديه مي دادند. مردان نيز زنان و دختران را بر تخت شاهي نشانده، به آنها هديه داده و از آنها اطاعت مي كردند.

شايد هنوز دير نشده باشد كه روز عشق را از 26 بهمن (Valentine) به 29 بهمن (سپندار مذگان ايرانيان باستان) منتقل كنيم.

جوانان عاشق تبریز این بار قصد انجام این کار را گرفته و از شما دعوت کرده اند روز ۲۹ بهمن ماه ساعت ۱۲ ظهر بر مزار شاعر عشق ، شهریار شعر ،واقع در مقبرة الشعرای گرد هم آمده و با دستانی پر مهر زمستان سوزناک تبریز را گرمایی دوباره بخشید . منتظرتان هستیم !

اقوام آريايي در اروميه

azarabadgan — Wed, 14 Feb 2007 11:47:19 GMT

با كشف سرنيزه‌اي در حفاري‌هاي سد شهر چايي ثابت شد:

اقوام آريايي در اروميه سكونت داشته‌اند

در خاكبرداري از محل احداث سد شهر چايي در شهرستان اروميه، يك سرنيزه متعلق به هزاره اول پيش از ميلاد مسيح (ع) كشف شده است.

محمد قرباني ـ رييس موزه شهرستان اروميه ـ در گفت و گو با خبرنگار ميراث فرهنگي ايسنا (خبرگزاري دانشجويان ايران) با اعلام اين مطلب افزود: سرنيزه‌ي مكشوفه‌ از حفاريهاي سد شهر چايي اروميه، از جنس برنز به طول 40 سانتيمتر، پاتيل گرفته و داراي يك شيار برجسته در وسط آن است و همچنين كناره‌هاي اين اثر ناقص مي‌باشد.

وي گفت: با توجه به اين كه حاشيه درياچه اروميه و همچنين رودخانه‌هاي مهم آن ازجمله رودخانه شهر چايي، نازلو و باراندوز جاي اين شهر در اواخر هزاره دوم قبل از ميلاد مسيح و همزمان با مهاجرت اقوام آريايي به ايران مخصوصا از ضلع شمال غربي كشور مركز سايت‌هاي زيادي درخصوص اين دوره بوده است ، اين محل زيستگاه خوبي براي تمدنهاي اين دوره به‌حساب مي‌آيد.

او ادامه داد: به لحاظ دسترسي اقوام به آب و مواد غذايي در اطراف درياچه‌ي اروميه و رودخانه‌هاي آن، شكل گيري آثار در اواخر هزاره دوم قبل از ميلاد مسيح (ع) بيش از دوره‌هاي ديگر به چشم مي‌خورد.

قرباني اظهار داشت: سرنيزه مكشوفه از حفاريهاي سد شهر چايي اروميه مربوط به اوايل هزاره‌ي دوم قبل از ميلاد مسيح و اواخر هزاره‌ي اول ميلاد مي‌باشد كه نشان دهنده‌ي سكونت اقوام آريايي در شهرستان اروميه مي‌باشد.

وي افزود: سر نيزه‌ي مكشوفه از حفاريهاي سد شهر چايي اروميه قابل مقايسه با اشيا و ابزارآلات جنگي مكشوفه از تپه حسنلوي شهرستان نقده، تپه‌ي مارليك در شمال كشور و ... مي‌باشد.

رييس موزه اروميه در پايان گفت: بعد از مطالعات علمي و بررسيهاي فني معلوم خواهد شد كه سرنيزه‌ي مكشوفه از حفاريهاي سد شهر چايي مربوط به كدام قوم و دوره مي‌باشد.

اعتراف پورپیرار به بی سوادی خود!

azarabadgan — Wed, 24 Jan 2007 09:24:18 GMT

اعترافات پورپیرار !!

ناصر پورپیرار در گفتگویی که سه سال پیش با ایسنا داشته به بیسوادی خود اعتراف کرده و در جواب خبرنگار ایسنا که از وی درباره مدرک تحصیلی و سوابق علمی اش سوال کرده ، خود را بی سواد معرفی کرده است.گرچه شاید در نظر پورپیرار این پاسخ رندانه و زیرکانه بوده و به اصطلاح خبرنگار را به سخره گرفته اما حقیقتی آشکار در ورای این پاسخ رندانه به چشم میخورد و این همان جهل و نادانی پورپیرار است.جوابهایی که پورپیرار به خبرنگار ایسنا میدهد ، کاملا ناشیانه ، غیرعلمی است تا حدی که حتی خواننده ی غیرحرفه ای تاریخ آن را درمی یابد.اینک مصاحبه:

ايسنا: دكتر جنيدي، مدرس شاهنامه معتقد است در طول تاريخ ابياتي به شاهنامه افزوده شده است، از سوي ديگر اسناد تاريخي مذهب اسكندر را معلوم كرده‌اند؛ حال به نظر شما آيا نكته‌اي كه شما به آن اشاره كرديد مي‌تواند جز ابيات افزوده و حتي افسانه باشد يا خير؟

-- مردم منطقه كه افسانه نيستند، بايد ديد اسكندر چه امر زشتي را از مردم منطقه دور كرده كه آن‌ها اين گونه او را مي‌ستايند، من اثبات كرده‌ام كورش از اقوام خزر است و دليلش را هم آورده‌ام، قرآن كريم مي‌گويد، وقتي ذوالقرنين وارد منطقه شد، مردم به او گفتند، در مقابل راه بازگشت اقوام وحشي كه همه چيز ما را بر باد داده‌اند سدي بساز، اسكندر نيز قبول كرد و اين سد را ساخت كه اين سد امروزه در بند قفقاز قرار دارد.

ايسنا: آيا توجه داريد كه بسياري از دين پژوهان و مورخان مبناي آيات فوق را چيز ديگري قرار داده‌اند؟

-- من به هيچ مورخي كار ندارم.

ايسنا: دين پژوهان از اين قوم به نام “ياجوج و ماجوج“ نام برده‌اند، شما كه اين قوم وحشي را هخامنشيان معرفي كرده‌ايد، آيا به اين نكته واقف هستيد كه چگونه يك قوم وحشي درخشان‌ترين ابنيه‌ي معماري همچون تخت جمشيد را ايجاد كرده است؟

-- قومي كه امروزه در تاريخ به نام هخامنشي خوانده شده‌اند، قومي وحشي بودند كه در آن سوي كوه‌هاي قفقاز زندگي مي‌كردند و تورات نيز بر اين امر صحه مي‌گذارد؛ چون تورات هخامنشيان را پيش از ظهور آن‌ها معرفي كرده و مي‌گويد قرار است كورش نامي ظهور كرده و بابل را خراب كند. خوب ما كه در تاريخ 2 تا كورش و بابل نداريم.

ايسنا: اين پيشگويي زياد عجيب نيست؛ هر چند كه به گفته‌ي تاريخ، وعده‌ي تخريب بابل كاملا اشتباه از آب درآمده است، از سوي ديگر در كتب آسماني ديگر هم به ظهور پيامبران وعده داده شده و كاملا هم پيشگويي آن‌ها به وقوع پيوسته است، آيا اين نكته را قبول داريد؟

-- اگر پيامبري وعده داده مي‌شد، ولي در تاريخ ظهور مي‌كرد، مورخان مي‌توانستند اعتراض كنند، ولي وعده‌هاي تورات در مورد كورش به عينه اتفاق افتاده است.

ايسنا: به هر حال تورات هم يك كتاب آسماني است؛ مگر شما اين نكته را قبول نداريد؟

-- من مي‌گويم يهودياني كه براي ما تاريخ هخامنشي را نوشته و هخامنشيان را بنيانگذار حقوق بشر فرض كرده‌اند و برخي مورخان هم آن را تاييد كرده‌اند، اول تكليف خود را با تورات مشخص كنند؛ يعني در ابتدا بگويند اطلاعات تورات در مورد هخامنشيان غلط است و بعد وارد عرصه‌ي تاريخ نويسي شوند، در حالي كه اين مورخان اين‌ها را انجام نمي‌دهند، حتي يهوديان هم تا 100 سال پيش نمي‌دانستند كورش كيست؟ هيچ كس در تاريخ بشري هم نمي‌داند كورش كيست.

تنها اطلاعات دوران اخير است كه به ما مي‌گويد كورش همان است كه گل نبشته‌اش از بابل به دست آمده و احتمالا قبرش در پاسارگاد است، در 100 سال پيش وقايع نويسي در دربار ناصري به نام اعتماد‌السلطنه وجود دارد، او كتب زيادي در مورد تاريخ ايران نوشته و به چند زبان دنيا از قبيل عبري مسلط بوده است.

ايسنا: ايشان از كجا اين زبان‌ها را ياد گرفته است؟

-- او مدتي در روسيه به عنوان سفير كبير ايران زندگي كرده و مدتي هم در فرانسه بوده است.

ايسنا: آيا توجه داريد كه هنوز در آن دوره الفباي خطوط باستاني از جمله خط ميخي رمزگشايي نشده بود؟

-- من كه راجع به خطوط ميخي صحبت نكردم.

ايسنا: شما گفتيد خطوط عبري و ساير زبان‌هاي كهنه!

-- من گفتم او به زبان‌هاي كهنه مسلط بوده، به هر حال او كتابي راجع به اشكانيان نوشته كه مقدمه‌ي آن را خود من تصحيح كرده‌ام او اصلا نمي‌داند كورش كيست؟ و وقتي مي‌خواهد تاريخ اشكاني را بنويسد در ابتدا مي‌گويد اسكندر آمد و داراي صغير را كشت و سپس وارد تاريخ اشكاني مي‌شود، نه تنها او، بلكه در تاريخ هم هيچ كس كورش را نمي‌شناسد و در تاريخ جز تورات سندي نداريم كه بگويد كورش و داريوش بوده‌اند يا نه!

ايسنا: پس كتيبه‌ها و اسناد دوره‌ي هخامنشي چه؟

-- كتيبه‌ها 100 سال پيش ترجمه شده‌اند و تازه با مطالعه‌ي اين‌ها فهميديم كه تورات درست گفته است، ابن بلخي هم در 800 سال پيش نمي‌دانست كورش كيست. فردوسي هم نمي‌داند؛ طي 800 سال گذشته در اين سرزمين كسي اسم بچه‌اش را كورش نگذاشته است، ولي اسكندر هست و اگر تاريخ را درست جستجو كنيم، نفرتي كه از هخامنشيان در بين ملت‌ها جاري است، بيش از اندازه است؛ به يك عبارت ديگر، تاريخ منطقه، اسكندر را با تمام جزيياتش مي‌شناسد، ولي هخامنشيان را نمي‌شناسد.

ايسنا: اگر گفته‌ي شما ملاك قرار گيرد، پس اين امر را چگونه توجيه مي‌كنيد كه در كل منطقه خاورميانه و جهان تمام مورخين از كورش تمجيد كرده‌اند؛ در حالي كه شما معتقديد مردم منطقه از كورش و هخامنشيان متنفرند؟

-- من به اين كارها چيكار دارم؟ مگر من علم غيب دارم، اين كه فلان شخص اين را گفته كه به من مربوط نيست، خود همين مورخان به بهانه‌هاي پوچ از نقد نوشتن به 12 قرن سكوت خودداري مي‌كنند و من در يك مركز بزرگ شرق شناسي كه بيش از 200 تن از مستشرقان در آن جا جمع شده بودند حضور داشتم، همه به من گفتند كه تو اين‌ها را نوشته‌اي حال ما چه كنيم؟ من گفتم شما جواب بنويسيد، آن‌ها گفتند ما براي نوشتن هيچي نداريم.

ايسنا: به يك عبارت بهتر، شما هنوز معتقديد كه هخامنشيان دست نشانده‌ي قوم يهود است؟

-- صددرصد به اين امر اعتقاد دارم؛ چون حاصل حضور كورش در بابل‌ آزادي اسراي يهود و معدوم شدن تمدن‌هاي ايران و بين‌النهرين است؛ مثل تمدن‌هاي كاسپين كه دكتر نگهبان حفاري‌هايي را در مارليك انجام داد، ولي جلوي فعاليت او را هم گرفتند تا معلوم نشود، ايران پيش از هخامنشي داراي چه تمدن درخشاني بوده است. يا تمدن جيرفت كه آثار آن حكايت از يك تمدن ويژه‌ي ناشناخته است، ولي اين آثار بعد از غارت و بي‌توجهي توسط قاچاقچيان به كشورهاي عربي برده شد. چون اين‌ها هيچ علاقه‌اي به تمدن دوران پيش از هخامنشي ندارند و ادعاي آن‌ها اين است كه تمدن ما با كورش و داريوش آغاز شده است.

از سوي ديگر، خود اين مورخان هم پس از ترجمه‌ي كتيبه‌هاي هخامنشي، متوجه شدند كه كورش تاريخي همان كورش تورات است و حتي خود يهودي‌ها هم نمي‌دانستند منظور از اسامي مطرح شده در تورات چيست؟ به طور طبيعي، وقتي اين امر كشف شد، خود يهودي‌ها مامور شدند تا كاري انجام دهند كه اين قضايا برملا نشود؛ لذا تاريخ هخامنشيان را طوري نوشته كه ويژگي‌هاي تاريخي كورش با صفات ذكر شده‌ي او در تورات منطبق باشد، چون در تورات كورش پيامبر است و خدا به طور مستقيم با او صحبت كرده و از او نابودي بابل را درخواست كرده است و اين اتفاق هم در منطقه رخ داده است.

ايسنا: لطف مي‌كنيد مدارك تحصيلي و سوابق علمي خود را براي ما بيان كنيد!

-- من سواد ندارم!!!

ايسنا: ولي من جدي پرسيدم!

-- من هم جدي گفتم سوادي ندارم و اتفاقا هر چه بي‌سوادتر باشم، بيشتر اسباب سرشكستگي مورخاني كه قادر به پاسخ دادن به گفته‌هاي من نيستند، خواهم بود.

ايسنا: صحبت پاياني شما چيست؟

-- هيچ راهي وجود ندارد جز اين كه دست از روشنفكرگري و بي‌سوادي برداشته و گفت و گويي ملي را براي شناخت هويت ملي خود آغاز كنيم تا ايران پيش از هخامنشيان را شناخته و به اين نكته واقف شويم كه توانايي ملي ما از كدام بنيان سرچشمه مي‌گيرد، از بنيان هخامنشي يا بومي و معتقدم هر كس كه مي‌گويد تمدن ما از 2500 سال پيش آغاز شده، پيرو تاريخ يهود نگاشته است كه مي‌خواهد كورش را كه براي آن‌ها آزادي به ارمغان آورده، براي بشر آزادي بخش معرفي كند.